Δελτίο Τύπου 21/09/2017 - Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας

Go to content

Main menu:

Δελτίο Τύπου 21/09/2017



ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΔΡΑΜΑΣ
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ & ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ – ΔΗΜΟΣ ΔΡΑΜΑΣ


    

Δελτίο Τύπου 21/09/2017

40ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ
ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ
23ο  ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ
ΔΡΑΜΑΣ

ΑΙΘΡΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΜΕΣΗΜΕΡΙΑ
21/09/2017

Βασίλης Βασιλικός-Ζυράννα Ζατέλη. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα Αίθρια Λογοτεχνικά Μεσημέρια του Φεστιβάλ Δράμας είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν όσοι βρέθηκαν σήμερα στα γραφεία του Φεστιβάλ -ασφυκτικά γεμάτα από φίλους του βιβλίου, του σινεμά και του Φεστιβάλ που ήρθαν να απολαύσουν τους δύο αγαπημένους συγγραφείς. Οικοδεσπότης όπως πάντα ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Παύλος Μεθενίτης  που προλόγισε το τελευταίο βιβλίο της Ζυράννας Ζατέλη «Τετράδια Ονείρων», και μίλησε για την συμπλήρωση 50 χρόνων από την πρώτη κυκλοφορία του «Ζ» του Βασίλη Βασιλικού.

* «Βρέθηκα ξανά μετά από πολλά χρόνια στην όμορφη Δράμα», είπε η κ.Ζατέλη η οποία κατάγεται από τη Β.Ελλάδα (Σοχός Θεσσαλονίκης). «Πριν λίγο, άκουσα μια νεαρή κοπέλα να λέει: «Έχεις να με δώσεις κάτι;». Και αυτό το «με» μου θύμισε πολλά…».
Εξηγώντας το πώς αποφάσισε να εκδώσει τα όνειρά της είπε πως τα κατέγραφε ήδη από την εφηβεία της.
«Το όνειρο είναι κάτι το άπιαστο, φτιαγμένο να μας διαφεύγει, κάτι το ανείπωτο, το άρρητο.  Όταν κλείνουμε τα μάτια μας ζούμε μια δεύτερη ζωή. Η μάνα μου έλεγε πως ο, τι δεν βλέπουμε με ανοιχτά μάτια, το βλέπουμε με κλειστά…».
Στις 3 Μαρτίου 1997 είδε ένα όνειρο που δεν ξέχασε ποτέ. «Δύο φάλαινες πάλευαν με κάτι άγρια κύματα. Δεν καταλάβαινα αν ήθελαν να μπουν πιο βαθιά στην θάλασσα ή ήθελαν να βγουν στη στεριά για να ξεψυχήσουν. Ευχόμουν: ας μπουν μέσα… Και τελικά μπήκαν μέσα…».
Έκτοτε αποφάσισε να καταγράφει συστηματικά τα όνειρά της σε τετράδια ονείρων. «Τώρα γεμίζω το ενδέκατο. Στο βιβλίο άντλησα από τα τρία πρώτα τετράδια που καλύπτουν την περίοδο από  3/3/1997  έως 5/5/2001».
Ταυτόχρονα «εξασκούσα τη λεγόμενη νυχτερινή μνήμη. Προσπαθούσα να θυμάμαι τα όνειρά μου στο μέτρο του δυνατού, με όσο γίνεται περισσότερες λεπτομέρειες. Συχνά μάλιστα σηκωνόμουν και κρατούσα σημειώσεις στη μέση της νύχτας. Ακόμα και σε χαρτάκια από τσιγάρα Σαντέ τα κατέγραφα. Και τα άφηνα έτσι, τα ήθελα ακατέργαστα, δεν τα επεξεργαζόμουν. Κατέγραφα ο, τι προλάβαινα. Στα τετράδια αυτά βάζω εικόνες, ζωγραφιές. Είναι ένα ονειρογράφημα, ελκυστικό στην όψη».
Και στον παρελθόν της είχαν ρίξει την ιδέα να τα βγάλει σε ένα βιβλίο, «όμως  αρχικά αυτό  μου φαινόταν σχεδόν ανεπίτρεπτο. Σκεφτόμουν πως αν είναι να δουν το φως του ήλιου, αυτό θα έπρεπε να γίνει  μετά την αποχώρησή μου, όταν περάσω στην αντίπερα όχθη…».
Ο Θανάσης  Καστανιώτης, ο εκδότης της, την μετέπεισε.
«Τα μυθιστορήματά μου μου παίρνουν περίπου 7 χρόνια –καθένας έχει τους χρόνους του. Τώρα δουλεύω το τρίτο βιβλίο της τριλογίας, αλλά είδα την διορία να πλησιάζει χωρίς να είμαι ακόμα έτοιμη. Ο Καστανιώτης μου είπε: “άσε για λίγο το μυθιστόρημα, κι ας βγάλουμε τα όνειρα”.  Τρόμαξα στην αρχή. Σκεφτόμουν: τι με περιμένει; Ως πού ήθελα να εκτεθώ; Λέω στον Καστανιώτη: Θα μπω στο τρελάδικο. Μετά όμως γλυκάθηκα...».
Όμως «έπεσα και στους μήνες που είχε πεθάνει η μάνα μου. Πριν καν συμβεί αυτό έβλεπα σχετικά όνειρα. Ένα μεγάλο μέρος των ονείρων ήταν φόρος τιμής στην μητέρα μου».

*Ο Βασίλης Βασιλικός, με καταγωγή από την γειτονική Καβάλα, άδραξε την ευκαιρία για να παρουσιάσει με τα θερμότερα λόγια το λογοτεχνικό περιοδικό «Δίοδος», που εδώ και χρόνια κυκλοφορεί στην Δράμα, και όπως εξήγησε ο Δραμινός συγγραφέας Βασίλης Τσιαμπούσης πλέον τα έξοδά του καλύπτονται εξ ολοκλήρου από την δραστήρια επιχείρηση  Raycap.
Ο συγγραφέας του «Ζ» επέλεξε να διαβάσει στο κοινό του φεστιβάλ ένα συναρπαστικό κείμενο του με θέμα την σχέση λογοτεχνίας και τεχνολογίας.
«Από το ρομαντικό ραβασάκι φτάσαμε στο sms, οι απιστίες δεν αποκαλύπτονται πλέον από κάποια γυναικεία τρίχα στο πέτο, αλλά από το κινητό ή το μέιλ, ενώ ακόμα και οι αυτοκτονίες δεν γίνονται πια στον σιδηρόδρομο, αλλά στο μετρό…», μας θύμισε, μεταξύ άλλων.
Όχι πως δεν βοήθησαν τα νέα εργαλεία: “Επεξεργασία κειμένου, delete, αλλαγή παραγράφων. Παρ’ ολ’ αυτά  εγώ ποτέ δεν έγραψα κείμενο της ψυχής κατευθείαν σε κομπιούτερ».
Αυτό άλλωστε, επεσήμανε, σε βοηθά και στην οικονομία της γραφής. Τα κομπιούτερ ενθαρρύνουν την «φλυαρία στα μυθιστορήματα. Ποτέ πριν δεν γράφονταν τόσα «τούβλα» από μπεστσελερίστριες κυρίες. Αν όλα αυτά τα έγραφαν στο χέρι, θα τους έπαιρνε χρόνια. «Παραλογοτεχνία»: η λογοτεχνία του παρά δηλαδή…».
Μόνο ένα βιβλίο, το «Κ» για τον Κοσκωτά, «το έγραψα στο κομπιούτερ. Και παρασύρθηκα. Έγινε μεγάλο…».
Το ίντερνετ, υποστηρίζει, δίνοντας πρόσβαση σε τόσες πληροφορίες μετέτρεψε τον συγγραφέα σε παντογνώστη. «Κι όμως, ίσως το καλύτερο βιβλίο για την Αμερική να παραμένει αυτό του Κάφκα που δεν τη επισκέφθηκε ποτέ…».

Η Ζυράννα Ζατελη συμφώνησε πως «το γράψιμο είναι και χειρωνακτική εργασία. Προσωπικά γράφω πάντα με το χέρι ή στην ηλεκτρική πλέον γραφομηχανή μου. Μάλλον ανήκουμε στα είδη υπο εξαφάνιση…».
Η συγγραφέας αποκάλυψε στο κοινό του φεστιβάλ πως μεγάλωσε σε κινηματογραφικό περιβάλλον, καθώς ο πατέρας της από το 1952 είχε κινηματογράφο. «Μάλιστα είχα άδεια από το σχολείο να πουλάω σπόρια στους θεατές».
Σήμερα είναι φανατική κινηματογραφόφιλη. «Μόνο πέρυσι είδα 104 ταινίες –κρατώ αρχείο. Μου αρέσει να πηγαίνω μόνη σινεμά. Και καθώς είμαι τέτοια θαμώνας, πλέον όλοι οι κεντρικοί που με ξέρουν με βάζουν μέσα δωρεάν».

Ο Βασίλης Βασιλικός υπήρξε συμμαθητής του Τάκη Κανελλόπουλου ενώ στην Αμερική σπούδασε σκηνοθεσία τηλεόρασης. «Κινδύνεψα να γίνω σκηνοθέτης αλλά…σωθηκα», είπε χαριτολογώντας. Σκηνοθετώντας για την τηλεόραση την υψίφωνο Βάσω Παπαντωνίου άλλωστε, την γνώρισε και την ερωτεύτηκε: «Την σκηνοθετώ, την ερωτεύομαι και την παντρεύομαι!». Καρπός του έρωτά τους υπήρξε η όμορφη Ευρυδίκη που τον συνοδεύει αυτές τις μέρες στη Δράμα.

Όπως εξομολογήθηκαν οι δύο συγγραφείς στο κοινό, μόνο δύο φορές στη ζωή τους έφυγαν πριν τελειώσει.
Ο Β. Βασιλικός στην πρώτη ταινία του Λάνθιμου και η Ζ. Ζατέλη στον «Σχιζοφρενή δολοφόνο με το πριόνι»!


Ακολουθούν αυτούσια τα κείμενα του Παύλου Μεθενίτη:

*«Τετράδια ονείρων»  της Ζυράννας Ζατέλη, εκδόσεις Καστανιώτη

Φίλες και φίλοι, σήμερα τα Αίθρια Λογοτεχνικά Μεσημέρια έχουν την τιμή να φιλοξενούν την κυρία Ζυράννα Ζατέλη. Από το 1984, όταν και εκδόθηκε το πρώτο της βιβλίο με διηγήματα, η «Περσινή Αρραβωνιαστικιά», μέχρι το τελευταίο της, αυτό που κρατώ στο χέρι μου, τα «Τετράδια Ονείρων», από τις εκδόσεις Καστανιώτη, έχει κυλήσει πολύ νερό στ’ αυλάκι. Η κυρία Ζατέλη έχει γράψει εκατομμύρια λέξεις, οι οποίες έχουν αποσταχθεί στους οκτώ, συνολικά, αν δεν κάνω λάθος, τίτλους, που έχουν εκδοθεί με την υπογραφή της. Και λέω «αποσταχθεί», γιατί είναι γνωστό, πως κάθε βιβλίο της συγγραφέως είναι προϊόν ακάματης εργασίας.
Αυτή η διαδικασία γραψίματος και ξαναγραψίματος, προσωπικά μου θυμίζει τη σφυρηλάτηση του καυτού μετάλλου, μετά το σβήσιμό του στο νερό, την πύρωση και την σφυρηλάτησή του πάλι και πάλι από τον σιδηρουργό, μέχρι να εξαφανιστεί η οποιαδήποτε ελάχιστη ατέλεια, μέχρι που το άμορφο, τραχύ, μουντό μέταλλο μεταμορφωθεί οριστικά σε ένα τέλειο, εξαγνισμένο, αστραφτερό σπαθί.
Να πω πως αυτή η εργώδης κατεργασία των βιβλίων της, ο πολύχρονος πνευματικός μόχθος της κυρίας Ζατέλη, έχει αναγνωριστεί: Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος και Βραβείο Μυθιστορήματος της Ακαδημίας Αθηνών είναι οι επίσημες διακρίσεις. Οι ανεπίσημες, και ουσιαστικές, έρχονται από τους αναγνώστες της συγγραφέως στην Ελλάδα, αλλά και στην Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ολλανδία, τη Σερβία, τη Λιθουανία και τις ΗΠΑ, όπου έχουν μεταφραστεί τα έργα της.
Οι άνθρωποι γεύονται τα περίτεχνα λογοτεχνικά εδέσματα της Ζυράννας με απόλαυση: κάθε βιβλίο της, να μου επιτρέψετε να πω πως είναι ένα τσιμπούσι, μια ευωχία – μια που είμαστε σε κινηματογραφικό περιβάλλον θυμηθείτε παρακαλώ  τη δανέζικη ταινία «Babette’s feast», (το γεύμα, ή η γιορτή της Μπαμπέτ) του 1987, σκηνοθεσίας Γκαμπριέλ Άξελ, που τιμήθηκε με Όσκαρ: ε, κάπως έτσι είναι για μένα τουλάχιστον τα βιβλία της Ζατέλη... Μια λογοτεχνική τρυφή, που όμως σε κάνει καλύτερο άνθρωπο.
Λοιπόν, η συγγραφέας, όπως λέει κι η ίδια στα Τετράδια Ονείρων, για να μαγειρέψει τα βιβλία της έχει χρησιμοποιήσει και υλικά από τα όνειρά της. Τα οποία και καταγράφει συστηματικά εδώ και είκοσι χρόνια. Γεμίζοντας τετράδια, με τα σήματα Μορς του υποσυνειδήτου της, με την ανακυκλωμένη καθημερινότητά της, με τους φόβους, τις επιθυμίες, ή τα υπόλοιπα υποπροϊόντα που προκύπτουν από την εγκεφαλική επεξεργασία της πραγματικότητας.  
Τα όνειρα της κυρίας Ζατέλη, αλλά και τα δικά μου, και τα δικά σας, υπακούουν, σκέφτομαι τώρα, ουσιαστικά μόνο σε μία λογική – τη δική τους. Εάν αρχίσεις να τα αναλύεις επιστημονικώς, εάν αρχίσεις να τα ανατέμνεις φροϋδικώς ή ακόμα κι αν αποπειραθείς να τα εξηγήσεις μεταφυσικώς, σαν να διαβάζεις ονειροκρίτη, «εάν δεις αβγό, λεφτά θα πάρεις, εάν είναι κλούβιο, θα στα φάνε», τότε χάνεις, χάνουμε τη μαγεία τους, φίλες και φίλοι, χάνουμε τη μουσική, την ποίηση και την τρέλα που ενυπάρχουν σ’ αυτά.
Τα όνειρα έχουν μια λογική και μια γλώσσα, έχουν μια βεβαιότητα, τη δική τους.  Δεν ξέρω εάν μας μιλά ο εαυτός μας αλληγορικά, η ο Θεός, ή οι Νεφελίμ μέσω των ονείρων, και δε με νοιάζει. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να θυμηθώ, κι έτσι να ξαναζήσω, στο μέτρο του δυνατού, το όνειρο που είδα χθες τη νύχτα. Αυτό που με νοιάζει είναι να γεύομαι τις σιβυλλικές λέξεις που πρόφερα καθ’ ύπνους, σαν να είναι χρησμός, τον οποίο ποτέ, ίσως, δεν θα καταφέρω να αποκρυπτογραφήσω... Λίγοι από εμάς τα θυμούνται, κι ακόμα λιγότεροι τα καταγράφουν συστηματικά – εκτός από τη Ζυράννα Ζατέλη.
Τα όνειρα, φίλες και φίλοι, είναι σημαντικά. Εάν δεν σήμαιναν τίποτε, δεν θα βιώναμε αυτό το αίσθημα απώλειας, όταν καταλαβαίνουμε, ξαπλωμένοι ακόμα στο κρεβάτι και αναμαλλιασμένοι,  πως σε λίγο, σε μερικά λεπτά ή μισή ώρα, ο ονειρικός ατμός θα χαθεί μέσα από το κεφάλι μας, το ενύπνιο θα εξατμιστεί, και οι υδρατμοί που το αποτελούσαν θα πάνε στα αόρατα ονειρικά νέφη που αργοπλέουν πάνω απ’ τα κεφάλια μας, μέχρι να υγροποιηθούν, ώστε να πέσει ονειροβροχή σε κάποιου αλλουνού κεφάλι...
Λοιπόν δεν έχω να πω τίποτα άλλο, μόνο το ότι το βιβλίο της κυρίας Ζατέλη μου θύμισε κάποια από τα πιο έντονα όνειρα που έχω δει στη ζωή μου, με χρώματα πρωτοφανέρωτα, και συναισθήματα εξωπραγματικά, πέραν τον κόσμου τούτου – λες και όταν κοιμόμαστε, φίλες και φίλοι, μπαίνει σε λειτουργία ένας υπαρξιακός ενισχυτής που βάζει την πραγματικότητα στο φουλ, στο δέκα, από το δύο, στο οποίο λειτουργούμε εν εγρηγόρσει.
Τί άλλο να πω για τα όνειρα της κυρίας Ζατέλη; Ότι είναι ευφάνταστα και καλογραμμένα; Ότι μπορεί να είναι το πρώτο βιβλίο του είδους του που εκδίδεται, μόνο με καταγεγραμμένα και χρονολογημένα όνειρα του συγγραφέα; Ή μήπως να σχολιάσω πως είναι το πρώτο ονειρικό μυθιστόρημα, το πρώτο «ονειροστόρημα» που έχω διαβάσει; Όχι, δεν υπάρχει λόγος να κάνω τέτοια σχόλια, αρκετά μίλησα έτσι κι αλλιώς, οπότε, πριν πάρει το λόγο η κυρία Ζατέλη, επιτρέψτε μου να σας διαβάσω ένα από τα όνειρα του βιβλίου, που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Με ημερομηνία «Τρίτη 11 Νοεμβρίου 1997», στο Παρίσι:
«Σε κάτι απόκρημνα μαύρα βράχια, θάλασσα με σαράντα κύματα. Η φουρτούνα είχε μάλλον καταλαγιάσει, κάποιον είχαν ξεβράσει τα κύματα: κείτονταν ανάσκελα, φαγωμένος, ξοδεμένος, αλλ’ ακόμα ζωντανός, ανέπνεε. Κι αναπνέοντας άνοιγε σιγά-σιγά μια τρύπα στο στήθος του, μια κάθετη σχισμή, κι από ‘κει έβγαινε ένα μεγάλο μαύρο πουλί, μεγάλο σαν αετός που λίγο-λίγο ξεδιπλωνόταν και πάλευε όπως σε γέννα για να βγει.
Ακούστηκε ένα φοβερό ουρλιαχτό, που ήταν εξίσου από το πουλί που γεννιόταν και από τον άνθρωπο που ξεψυχούσε. Ωστόσο δεν γινόταν ν’ ακουστεί πραγματικά, δεν ξέρω πώς να το πω! Κι έλεγα εμπιστευτικά σε κάποιον πως είναι τα γενέθλια του Ντοστογιέφσκι σήμερα, κι εγώ...(είπα ένα ρήμα, που δεν θυμάμαι, κάτι σαν «τα βρήκα») με τον Έντγκαρ Άλλαν Πόου! Ποιος είναι πιο παλιός; Ποιος γεννήθηκε μετά; «Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καλά», μουρμούριζα η ίδια καθώς προσπαθούσα να κουμαντάρω χρονολογίες από τον 19ο αιώνα και μπερδευόμουν, χανόμουν, οι αριθμοί αυτοί δεν υπήρχαν, ήταν λέξεις απρόφερτες, κανείς δεν τις ήξερε.»
Κύριες και κύριοι, η Ζυράννα Ζατέλη.


ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ

Φίλες και φίλοι, πριν από χιλιετηρίδες, οι πρόγονοί μας πήραν το φοινικικό γράμμα «τζαγίν» και το μετέτρεψαν στο ελληνικό «ζήτα». Τζαγίν, ή «ζαγίν», σημαίνει «σπαθί» ή «όπλο» - και όχι τυχαία, μιας και η αρχική μορφή αυτού του βορειοσημιτικού συμφώνου ήταν μια κάθετη γραμμή. Εμείς το γείραμε λίγο, για να μην το μπερδεύουμε με το κεφαλαίο γιώτα...
...Ένα γράμμα σαν ξίφος, λοιπόν, σαν όπλο ή σαν λοστός, όπως αυτός που κρατούσε ο Μανώλης Εμμανουηλίδης, ο επιβάτης στην καρότσα του τρίκυκλου που οδηγούσε ο Σπύρος Γκοτζαμάνης, στα τέλη του Μάη του ’63 στη Θεσσαλονίκη, όταν ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης έπεφτε με το κρανίο του συντετριμμένο από αυτόν ακριβώς το λοστό...
Φίλες και φίλοι των Αίθριων Λογοτεχνικών Μεσημεριών του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους  Δράμας, που φέτος γιορτάζει τα σαράντα του χρόνια, το «ζήτα» είναι το πρώτο γράμμα της λέξης «Ζει», δηλαδή «είναι ζωντανός, δεν πέθανε, ζει», που κραύγαζαν χιλιάδες άνθρωποι το 1963, συγκλονισμένοι, στην κηδεία του Λαμπράκη, και κατά κάποιον τρόπο της Δημοκρατίας.
Η ανάκριση που ακολούθησε, από τον μετέπειτα Πρόεδρο της Δημοκρατίας Χρήστο Σαρτζετάκη, για την υπόθεση της δολοφονίας του γιατρού, βαλκανιονίκη και βουλευτή της ΕΔΑ, έμεινε στην Ιστορία: ο ακέραιος δικαστικός έκανε το  καθήκον του, παρά τις αφόρητες πιέσεις από την Κυβέρνηση Καραμανλή και την ηγεσία των Σωμάτων Ασφαλείας, για να αναγκαστούν να κάτσουν τελικά στο σκαμνί και οι φυσικοί, και οι ηθικοί αυτουργοί, δηλαδή οι ανώτατοι αξιωματικοί της Χωροφυλακής και οι παρακρατικοί παράγοντες που σχεδίασαν και οργάνωσαν το πολιτικό έγκλημα. Μετά έπεσε η Δεξιά κυβέρνηση, ανέβηκε το Κέντρο, έγινε η Δίκη…Εν τέλει, θα λέγαμε πως η ελληνική κοινωνία μεταβόλισε,  χώνεψε τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη.
Αυτά είναι τα στεγνά ιστορικά γεγονότα – που περίμεναν έναν άνθρωπο να τα ζωογονήσει, να τα απαθανατίσει με τη γραφίδα του. Ο άνθρωπος αυτός ήταν ο Βασίλης Βασιλικός, ένας από τους πιο γνωστούς σύγχρονους Έλληνες παγκοσμίως, μιας και το βιβλίο του, το «Ζήτα», το οποίο έγραψε για τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη και τον καταλογισμό των ευθυνών στους κατηγορουμένους, έγινε ταινία από τον Κώστα Γαβρά, φτάνοντας σχεδόν παντού στη οικουμένη.
Το Ζήτα είναι ένα παράξενο βιβλίο: ο ίδιος ο Βασιλικός το χαρακτηρίζει «φανταστικό ντοκιμαντέρ ενός εγκλήματος». Πενήντα χρόνια από την έκδοσή του, και ακόμα το βιβλίο αποκρυπτογραφείται. Λογοτεχνικό ρεπορτάζ; Μη-μυθιστορηματικό μυθιστόρημα; Γεγονός είναι πως ο Βασίλης Βασιλικός, χρησιμοποιώντας υλικό από τον Τύπο της εποχής και το προανακριτικό υλικό, ύφανε έναν καμβά, αν μου επιτρέπετε, φίλες και φίλοι, τον οποίο κέντησε με τα σκούρα χρώματα της ελεγείας, του θρήνου για το θάνατο του βουλευτή. Οπωσδήποτε ένα Ντοκουμέντο μιας πολιτικής δολοφονίας, αλλά εγώ διάβασα και κάτι σαν δημοτικό τραγούδι, ένα λυρικό, φανταστικό λόγο που φλέγεται, τροφοδοτημένος από το ψύχος του θανάτου, καθώς αλυχτούν διάφοροι μαστοδοντόσαυροι, νυκτοπίθηκοι και ανθρώποδα…Πενήντα χρόνια, φίλες και φίλοι, το «Ζήτα» μετράει πενήντα χρόνια ζωής, και ακόμα σπαρταράει,  ακόμα τινάζεται το κείμενο να βγει έξω από τις σελίδες που το φυλακίζουν.
Να κλείσω λέγοντας πως όταν το παρακράτος μέσω του Εμμανουηλίδη χτύπησε τον Λαμπράκη, ήμουν ενός έτους. Όταν ο Βασίλης Βασιλικός έγραψε το «Ζήτα» ήμουν τεσσάρων. Σήμερα ξαναζώ ένα μέρος της ιστορίας της παιδικής μου ηλικίας, οπότε είναι μεγάλη η τιμή μου που σας παρουσιάζω τον άνθρωπο  που χάραξε στη συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας ένα γράμμα του αλφαβήτου, το Ζήτα.  Το οποίο πριν από χιλιάδες χρόνια λεγόταν τζαγίν, γραφόταν με μια κάθετη γραμμή, και σήμαινε σπαθί ή όπλο – λοστό, ας πούμε. Φίλες και φίλοι, ο Βασίλης Βασιλικός.


Για το γραφείο τύπου
Ευάννα Βενάρδου
6932906657
25210-27435
Email: press@dramafilmfestival.gr

Πατήστε πάνω στην εικόνα για να κατεβάσετε το Δελτίο Τύπου


Αίθρια Λογοτεχνικά Μεσημέρια Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου 2017
Αίθρια Λογοτεχνικά Μεσημέρια - Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου 2017
Αίθρια Λογοτεχνικά Μεσημέρια - Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου 2017


Χορηγοί - Υποστηρικτές
 





































«Το αφιέρωμα «Mια ευκαιρία για όλους εμάς- Νέοι & Εργασία, Γυναίκες & Εργασία»
υλοποιείται στο Πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού, Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση»
και συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο) και από εθνικούς πόρους.»

Back to content | Back to main menu