Δελτίο Τύπου 20/09/2017 - Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας

Go to content

Main menu:

Δελτίο Τύπου 20/09/2017



ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΔΡΑΜΑΣ
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ & ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ – ΔΗΜΟΣ ΔΡΑΜΑΣ


    

Δελτίο Τύπου 20/09/2017

40ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ
ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ
23ο  ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ
ΔΡΑΜΑΣ

ΑΙΘΡΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΜΕΣΗΜΕΡΙΑ
20/09/2017

Δεύτερη μέρα για τα Αίθρια Λογοτεχνικά Μεσημέρια με τον συγγραφέα και δημοσιογράφο Παύλο Μεθενίτη  να υποδέχεται τους Κύπριους ποιητές Παναγιώτη Νικολαϊδη και Μιχάλη Παπαδόπουλο, και τον animator και καθηγητή Σπύρο Σιάκα

* Αναφερόμενος στην μελέτη του «Το Animation ως εργαλείο μάθησης – Μεθολογία και εφαρμογές του Animation  στην Εκπαίδευση», ο Σπύρος Σιάκας εξήγησε πως περιλαμβάνει συγκεκριμένα φύλλα εργασίας που περιγράφουν βήμα-βήμα την επαγγελματική διαδικασία δημιουργίας animation, oπως για παράδειγμα το storyboard.
«Στόχος είναι όλα αυτά να εφαρμοστούν μέσα στην τάξη από τα παιδιά», είπε υπογραμμίζοντας την δράση και προσφορά του Νεανικού Πλάνου και του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους που εξέδωσαν την μελέτη αυτή ενώ επί σειρά ετών διοργανώνουν σχετικά σεμινάρια.

*Μιλώντας για τους δύο σημαντικούς Κύπριους ποιητές, που ανήκουν στην ίδια γενιά, ο Παύλος Μεθενίτης αναφέρθηκε στην προσφατη κοινή ποιητική τους συλλογή με τίτλο «Μια στο λευκό και δυό στο μαύρο» (εκδόσεις Θράκα), την οποία χαρακτήρισε  «Σονάτα για τέσσερα χέρια».
Πρόκειται, όπως εξήγησαν, «για ποιήματα που γράψαμε μαζί, και τα οποία διαλέγονται μεταξύ τους. Ποιήματα “πειραγμένα” και από τους δυό μας. Δεν θέλαμε να διαχωρίζονται οι φωνές μας, επιδιώξαμε έναν αρμονικό διάλογο».
«Όλα ξεκίνησαν μετά από ένα τηλεφωνικό παιχνίδι όπου αρχίσαμε να ανταλλάσσουμε τσατίσματα, ένα είδος μαντινάδας»», εξήγησε ο Π.Νικολαϊδης.
Όπως είπε ο Μ.Παπαδόπουλος, «κι εμείς με έναν τρόπο μικρομηκάδες είμαστε, εργάτες της μικρής φόρμας».

Μιλώντας για την «Παραλογή» του, ο Π.Νικολαϊδης είπε πως «βασική θεματική κλωστή της συλλογής είναι το παράλογο. Εξάλλου ο άνθρωπος είναι ταυτόχρονα μια τραγική όσο και παράλογη ύπαρξη. Το 80-90% των λειτουργιών του είναι ακούσιες..».
Ο Μ.Παπαδόπουλος παρουσίασε την δική του συλλογή «Εκδοχές ενός ποιήματος. Μιλώντας για την κυπριακή ποίηση είπε πως «κινείται στον αστερισμό του σύγχρονου προβληματισμού αλλα τελευταία παρατηρείται μια στροφή και σε μορφοπλαστικά ζητήματα που αφορούν την ίδια την ποιητική δημιουργία»
Ωστόσο επεσήμανε πως «υπάρχει μια δυσκολία επικοινωνίας ανάμεσα στις θεωρούμενες γενιές. Εμείς ανήκουμε σε μια ενδιάμεση γενιά, αλλά κανείς από τους παλιότερους δεν μοιάζει να ενδιαφέρεται και δεν υπάρχουν παρά ψήγματα κριτικού λόγου στην Κύπρο».
Αναφερόμενοι στην κυπριακή διάλεκτο οι δύο ποιητές είπαν πως «οι διάλεκτοι φθίνουν. Στην Κύπρο βιώνουμε αυτήν την γλωσσική διγλωσσία ως έναν διχασμό αντί να την αντιμετωπίζουμε σαν έναν πλούτο».
Γι’ αυτό και ο Π.Νικολαϊδης χαρακτήρισε ως ρίσκο την επιλογή του να συμπεριλάβει στην συλλογή του πέντε ποιήματα στην κυπριακή διάλεκτο.
«Δυστυχώς κάποιοι περιφρονούν τη διάλεκτο ενώ άλλοι περιχαρακώνονται γύρω από αυτήν».

Ακολουθούν αυτούσια τα κείμενα του Παύλου Μεθενίτη:

*«Το Animation ως εργαλείο μάθησης – Μεθολογία και εφαρμογές του Animation  στην Εκπαίδευση», μελέτη του Σπύρου Σιάκα, εκδόσεις Νεανικό Πλάνο

Φίλες και φίλοι μαζί μας είναι ένας παλιός γνώριμος του Φεστιβάλ Δράμας, καθηγητής βαθμίδας εφαρμογών στο Τμήμα Γραφιστικής του ΤΕΙ Αθήνας, με γνωστικό αντικείμενο το animation. Ο Σπύρος Σιάκας, που υπογράφει το βιβλίο «το Animation ως εργαλείο μάθησης, μεθοδολογία και εφαρμογές του Animation στην Εκπαίδευση», ξέρει για τί πράγμα μιλάει, καθώς διδάσκει στο Ελεύθερο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, ενώ για χρόνια υπηρετεί ακριβώς αυτό: την χρήση του animation στην εκπαίδευση. Πολλές ταινίες που φέρουν τη υπογραφή του, έχουν βραβευθεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ενώ το έργο του Σπύρου Σιάκα έχει αναγνωριστεί από άτομα και φορείς.
Τώρα, το βιβλίο είναι ένα ευσύνοπτο, απλό και εμπεριστατωμένο εγχειρίδιο, γεμάτο φωτογραφίες, σχέδια και οδηγίες. Για τα παιδιά που θα ήθελαν να ξεκινήσουν να κάνουν το ταινιάκι τους είναι θησαυρός – και ίσως όχι μόνο για τα παιδιά και τους δασκάλους τους εννοώ, αλλά και για όλους τους ανθρώπους που αγαπούν τα κινούμενα σχέδια...
Προσωπικά, ο όρος animation, αν και είναι ωραίος νοηματικά, «εμψύχωση», εμένα μου φαίνεται κάπως γενικός - εγωιστικότατα θα τα λέω καρτούνς, είμαι και κάποιας ηλικίας άλλωστε. Όμως το σημαντικό είναι να καταλάβουμε πως η «εμψύχωση», αν μου επιτρέπει ο Σπύρος να χρησιμοποιήσω τον ελληνικό όρο, είναι μια ακόμα Τέχνη, φίλες και φίλοι των Αίθριων Λογοτεχνικών Μεσημεριών του 40ου Φεστιβάλ Δράμας.
Μια ακόμα Τέχνη, που όπως όλες οι υπόλοιπες, διδάσκεται, υπηρετείται και ασκείται, ενώ αποτελεί φορέα ιδεολογίας και αισθητικής.  Όπως το σινεμά, η μουσική, ή η ζωγραφική, έτσι και το animation μπορεί να διδάξει θετικές, ανθρωπιστικές αρχές, μπορεί να ψυχαγωγήσει και να εκπαιδεύσει και να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους και πιο ευαίσθητους πολίτες, αλλά μια χαρά μπορεί να επιφέρει και τα εντελώς αντίθετα αποτελέσματα, αν πέσει σε λάθος χέρια – θυμηθείτε τη Λένι Ρίφενσταλ...
Ε, ένας άνθρωπος που υπηρετεί την φωτεινή πλευρά του animation, αν μπορώ να πω κάτι τέτοιο, είναι ο Σπύρος ο Σιάκας. Δεν έχω να προσθέσω κάτι παραπάνω, μόνο επιτρέψτε μου να σας διαβάσω τις δύο παραγράφους στο οπισθόφυλλο του βιβλίου: «Στο «animation ως εργαλείο μάθησης» αναπτύσσεται μια μεθολογία ένταξης επαγγελματικών πρακτικών και εκφραστικών εργαλείων δημιουργίας animation στην εκπαίδευση μέσα από συγκεκριμένες δραστηριότητες μάθησης.
Ο προσδιορισμός αυτών των πρακτικών και εργαλείων δημιουργίας animation με παιδαγωγικους όρους και ο σχεδιασμός των δραστηριοτήτων μάθησης κινούνται στο πλαίσιο μιας μαθητοκεντρικής παιδιαγωγικής αντίληψης που δίνει ενεργητικό ρόλο στον μαθητή στο ταξίδι της μάθησης».
Κύριες και κύριοι, ο Σπύρος Σιάκας.

* «Παραλογή» ποιήματα του Παναγιώτη Νικολαΐδη, εκδόσεις Guntenberg

Φίλες και φίλοι καλωσορίζουμε στα Αίθρια Λογοτεχνικά Μεσημέρια του Τεσσαρακοστού Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας ένα διακεκριμένο Κύπριο ποιητή. Ο Παναγιώτης Νικολαΐδης γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1974. Σπούδασε φιλολογία και εργάζεται στη Μέση Εκπαίδευση. Μέχρι σήμερα έχει εκδώσει τέσσερις ποιητικές συλλογές -μάλιστα η πρώτη του συλλογή «Σαν ίαμβος καθρέφτης» (2009) τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου λογοτέχνη από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου. Ο οίνος, το κρασί, φαίνεται πως τον εμπνέει ιδιαίτερα αν κρίνουμε από τον τίτλο της…μεθυστικής ποιητικής συλλογής του: «Οινοποίηση, 66 χαϊκού για το κρασίν τζαι την ποίησην» (2014).
Η «Παραλογή» είναι το τελευταίο βιβλίο του ποιητή. Να πούμε επίσης πως ποιήματα, μελέτες και βιβλιοκρισίες του έχουν κατά καιρούς δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά και επιστημονικά περιοδικά στην Κύπρο και στην Ελλάδα.
Αξίζει να κάνουμε μια αναφορά στο εξώφυλλο της «Παραλογής» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gutenberg. Πρόκειται για μια φωτογραφία που απεικονίζει κεφάλι θεάς, ίσως της Αφρoδίτης, η οποία μοιάζει να κλαίει… Στην πραγματικοτητητα, εξηγεί ο ποιητής, πρόκειται για το χρώμα που έχει κυλήσει κάτω από τα μάτια και οφείλεται στην οξείδωση των χάλκινων βλεφαρίδων…
Ένα από τα πιο γοητευτικά στοιχεία του έργου του Νκολαϊδη είναι η χρήση της κυπριακής διαλέκτου. Μια γλώσσα πληθωρική, πάλλουσα και ζωντανή. Μάλιστα στην «Παραλογή» ο Νικολαΐδης έκρινε αναγκαία την χρησιμοποίηση συμβόλων για την πιστή φωνητική απόδοση της. Ετσι, μαθαίνουμε πως το σίγμα πρέπει να το προφέρουμε όπως το γαλικό ch, ενώ το ζήτα  με το βάθος του επίσης γαλλικού ζ.
Ο Νικολαϊδης κάνει γρήγορα σαφείς τις προτιμήσεις του παραθέτοντας ποιήματα του Σαχτούρη και του Χιόνη, ενώ «συνομιλεί» μαζί τους και με δικούς του στίχους.
Στα ποιήματά του η χρήση των λέξεων καθεαυτή αποτελεί συχνά κεντρικό θέμα με έναν αυτοαναφορικο τρόπο –συχνά μάλιστα με ένα υποδόριο χιούμορ. Αυτό άλλωστε είναι φανερό και από τον τίτλο της ποιητικής του συλλογής (του 2012): «Ξενιτεύομαι μ’ ένα φωνήεν».
Στις «Οδηγιες χρησεως», το πρώτο ποίημα της «Παραλογής», γραφει:
«Ξύσε το μαύρο
λέξη προς λέξη
και θα βρεις το τυχερό
ποίημα».
Ενώ στις «Παρενέργειες» αναφέρει:
«για να σωθείς
Σφάξε στο γόνατο τις λέξεις».
Η μάνα, η παιδική ηλικία, ο πόλεμος και οι μνήμες όλων αυτών είναι ένα μοτίβο που επανέρχεται στην ποίηση του  Νικολαίδη.
«Άμαν τζι έφυα να σπουδάσω
Εκατάλαβα πόσον τυχερός
Έν’ο κόσμος
Που τζοιμάται τζαι ξυπνά
Χωρίς φον». («Χωρίς φον», δηλαδή χωρίς φόβο).
Οι λέξεις, η γλώσσα αποκτούν πρωταγωνιστικό ρόλο ακόμα και όταν η ποίησή του γίνεται πιο εκρηκτική, όπως ας πούμε στον «Τρομο-κράτη»:
«Περνώ τα σύνορα της ποίησης
Και ζώνω με εκρηκτικά
Τις λέξεις».
Είναι προφανές πως για το Νικολαϊδη η ποίηση είναι μια δυνάμει βόμβα –είναι σίγουρα ο δικός του λυτρωτικός τρόπος να επιτεθεί σε όσα μας ταλανίζουν. Γιατί η ποίηση του δεν γυρνά την πλάτη στην επικαιρότητα. Κάθε άλλο.
Το αμέσως επόμενο ποίημα του τιτλοφορείται: «Της Μέρκελ» και επιβεβαιώνει την αίσθηση μας πως η γραφίδα του Νικολαΐδη (θα ήθελε να) είναι ένα ντουφέκι:
«Στις μέρες μας
(υπονοεί ο anonymous)
Το ποίημα δεν είναι φωτεινό σπαθί
Jedi
Είναι ντουφέκι μαύρο και βαρύ
Που ρίχνει τρεις πικρές γραφές
να σε βαρέσει μία
στο κεφάλι».
Θα τα καταφέρει ο ποιητής; Άγνωστον. Οι στίχοι του σου αφήνουν μια πικρή γεύση: Μπορεί να βρει τον στόχο του ένας στίχος, όσο ισχυρή κι αν είναι η «ντουφεκιά»;
Λίγο παρακάτω συνομιλεί με τον Σόλωνα, και με μια «φραπεδιά στο χέρι» μιλούν για «πλήρη σεισάχθεια χρεών», αλλά και για «πλήρη σεισάχθεια της λέξης»…
Ο ποιητής τιτλοφορεί ένα ποίημα του «Δημοψήφισμα», και δηλώνει την προτίμησή του στους Πέρσες έναντι των Ευρωπαίων, ενώ κάπου αλλού μιλά ευθαρσώς: «Η χώρα μου έγινε γκρεμός».
Γρήγορα όμως επιστρεφει και παλι με τρυφερότητα στην παιδική ηλικία, με την υπέροχη και σπαρακτική Παραλογή Β για ένα παιδάκι που σκοτώνει ένα πουλί με την σφεντόνα του. Η λυτρωτική παρουσία της μάνας παρούσα και εδώ.
Για να καταλήξει όμως και παλι στην τέχνη του και τις αμφιβολίες του:
«Απ’ολο το μαύρο και το λευκό
είσαι το ποίημα
που με πρόδωσε
Τι άλλο θέλεις να σου πω γλυκό μου γκρίζο;»
Και να υμνήσει, καταλήγοντας, το εφήμερο της ποίησης:
«Ζω μεχρι το χέρι σου να γυρίσει σελίδα»…
Φίλες και φίλοι, ο Παναγιωτης Νικολαΐδης.


*  «Εκδοχές ενός ποιήματος» Ποιήματα του Μιχάλη Παπαδόπουλου, εκδόσεις Φαρφουλάς

Φίλες και φίλοι σήμερα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στα Αίθρια Λογοτεχνικά Μεσημέρια του 40ου Φεστιβάλ Δράμας ακόμα ένα Κύπριο ποιητή, τον Μιχάλη Παπαδόπουλο.
Να πούμε πως γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1972. Εκπρόσωπος κι αυτός μιας νέας γενιάς Κύπριων ποιητών που φέρνουν μια ανανεωτική πνοή στο είδος. Για την δεύτερη συλλογή του «Εντός Συνόρων» μάλιστα τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο ποίησης της Κύπρου το 2001.  Ο Μιχάλης Παπαδόπουλος σπούδασε Φιλοσοφία στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Από νωρίς ασχολήθηκε με την ποίηση και έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές: «Αμμόλιθος» (1997), «Εντός Συνόρων» (2000) και «Έλικας Φανταστικού Ελικοπτέρου» (2010). Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε κυπριακά, ελληνικά και ξένα περιοδικά, ενώ έχουν επίσης μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες. Είναι και συναδελφος: εργάζεται ως δημοσιογράφος στον κυπριακό έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο. Εδώ πρέπει να πω, μετά λόγου γνώσεως, πως το χάσμα μεταξύ πεζογραφίας και δημοσιογραφικής γραφής είναι από μόνο του μεγάλο, αλλά το χάσμα μεταξύ ποιητικού και δημοσιογραφικού λόγου φαντάζει σχεδόν αγεφύρωτο...

Όχι ότι στην τελευταία του συλλογή «Εκδοχές ενός ποιήματος» (2016), από τις εκδόσεις Φαρφουλάς, δεν υπάρχουν υπαινιγμοί για την επικαιρότητα. Υπάρχουν, αλλά πάντα μέσα από ένα διαχρονικό, υπαρξιακό πρίσμα που ουδεμία σχέση έχει με το εφήμερο του ρεπορτάζ ή της αρθρογραφίας.

Ένα, ας πούμε, από τα ποιήματα του Μιχάλη Παπαδόπουλου τιτλοφορείται «Μετανάστες», και ξεκινά ως εξής: «Δεν ήξερα ότι εσείς κι εγώ/είμαστε το ίδιο πράγμα/η ίδια βουβή εγκαρτέρηση/η ίδια στραγγισμένη υπομονή/η ίδια πεθαμένη ελπίδα/Δεν ήξερα κι άρχισα να το καταλαβαίνω/όταν είδα στο χέρι σας μια βαλίτσα/και τα πόδια σας να περπατάν γοργά/σαν να θέλουν να προφτάσουν Κάτι».

Ένα άλλο ποίημά του το τιτλοφορεί «Δελτίον επικαιρότητας». Είναι γραμμένο με μια πικρή διάθεση, και διακρίνει κανείς μια διάχυτη αίσθηση αηδίας:

«Η πικάντικη στατιστική
της ευμάρειας
Χόντρυνε –λέει- ο πλανήτης
βάρυνε η υδρόγειος
οι κοιλίτσες εκπέμπουν SOS
και στα λιμοκτονούντα ακόμη
με τη λειψυδρία, την πείνα, την ξηρασία, το aids
ανεβαίνουν οι ταχυπαλμίες
τα αυτοκτονικά σπριντ
τα σαβουάρ βιβρ της χαμέρπειας
του παρασιτισμού τα ευμαρή λίφτινγκ
και λες, πότε θα πέσει πάνω σε όλους
μια κοσμική λιμάγκρα
να ρουφήξουμε απνευστί
ολάκερο το εναπομείναν πλεόνασμα
σε θάνατο»

Η ίδια η διαδικασία της γραφής απασχολεί ιδιαίτερα τον ποιητή, όπως μαρτυρά και ο ίδιος ο τίτλος της ποιητικής του συλλογής: «Εκδοχές ενός ποιήματος». Είναι σαν να πειραματίζεται, σαν να γράφει, ουσιαστικά, το ίδιο ποίημα σε διάφορες παραλλαγές. Κι ας αλλάζει η θεματολογία. Πράγματι, αν αφεθεί κανείς στη δίνη των σκέψεών του και  παρασυρθεί από τον εσωτερικό ρυθμό των ποιημάτων του, θα βρεθεί σε έναν τόπο όπου οι σκέψεις αυτές συνιστούν κάτι σχεδόν ενιαίο.

Και είναι προφανές πως στον πειραματισμό αυτό έχουν την θέση τους ακόμα και τα ανολοκλήρωτα ποιήματα –μαζί με τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις τους…

«Πάντα με ερέθιζε
η γοητεία των μισοτελειωμένων φράσεων
που αφήνουν διπλά απρόβλεπτο
και μετεωρισμένο
το αδύνατο του οριστικού νοήματος».

Άλλωστε στο ποίημά του «Γράφω», «γράφω»... σημαίνει εναντιώνομαι/στη νομοτέλεια του αναπόδραστου».

Την δύναμη της ποίησης, των λέξεων την μνημονεύει και αλλού:
«Εφτασα στα πρόθυρα πολλές φορές
Μα πάντα στην άκρη της αναποφασιστικότητας
οι λέξεις, σάμπως η μυϊκή δύναμη
μιας ανεξερεύνητης θέλησης
μου συγκρατούσαν το χέρι»

Επινοεί δε ακόμα και τους «Σκουπιδιάρηδες» της γλώσσας:

«Όπως υπάρχουν οι σκουπιδιάρηδες του Δήμου
που μαζεύουν με τις φαγάνες
ή τα μεγάλα κυλινδροειδή απορριμματοφόρα
τα σκουπίδια από τους δρόμους
έτσι υπάρχουν και οι σκουπιδιάρηδες της γλώσσας
την καθαρίζουν από τη βρομιά της
απολυμαίνουν τις λέξεις
τις κάνουν να γυαλίζουν, να διαβάζονται
όπως υπάρχουν επίσης
κι οι σκουπιδιάρηδες της σάρκας.»

Στο έργο του ο Μιχάλης Παπαδόπουλος μιλά για την τύχη, τις διαψευσμένες ελπίδες, την χαμένη ιδεολογία, την ματαιότητα, το μεδούλι της ίδιας της ύπαρξης, όμως δεν λείπει ούτε το (πικρό) χιούμορ από τους στίχους του: στους «Ανθρώπους που δεν γελούν» μιλά με ανάλαφρη διάθεση για το Θεό ο οποίος εμφανίζεται να συναρπάζεται από τα …ζογκλερικά και να λέει:

«Ετσι την έκανα από τον σταυρό
Μα τώρα, με τόσων αιώνων
αρθρίτιδα στα κόκαλα
τι να κάνω;».

Αποκορύφωμα της τελευταίας συλλογής του, το αυτοσαρκαστικό ποίημα «Ένορκος Δήλωση» στο οποίο μιλά δηκτικά, με διάχυτη ειρωνία, σε όσους «περιμένουν να δουν την εξέλιξη της στιχουργίας του»:

«Όλους εκείνους που με αγωνία
αλλά και με το δάκτυλο στη σκανδάλη
στη γωνία ενός μισοσκότεινου δρόμου
περιμένουν να δουν την εξέλιξη
της στιχουργίας μου
-Eάν έκανα βήματα προς τα εμπρός
εάν εξελίσσομαι βάσει
όλων των προειλημμένων προσδοκιών
και εκτιμήσεων-
θέλω ευόρκως να τους πληροφορήσω
πως όχι μόνον έμεινα στάσιμος
αλλά κάνω βήματα διαρκώς προς τα πίσω
και τώρα, τελευταίως, μάλιστα, μερικά
μεγαλειώδη άλματα προς τα πίσω
προς εκείνη την άφατη λέξη
που ούτε λέγεται ούτε γράφεται
κι έρχεται πάντα στο τέλος
ανείπωτη και άγραφη
η οριστική εκδοχή
του ατελεύτητου ποιήματος»

Ένα ατελεύτητο ποίημα κάποιου μυστικού ποιητή ίσως να είναι η ίδια η Ζωή, κι αν υπάρχουν κάποιοι που θα μπορούσαν να κάνουν το πιο εμπεριστατωμένο ρεπορτάζ για το δημιούργημα και τον δημιουργό, θα ήταν μόνο ποιητές –δημοσιογράφοι, όπως ο καλεσμένος μας.

Φίλες και φίλοι, ο Μιχάλης Παπαδόπουλος.


Για το γραφείο τύπου
Ευάννα Βενάρδου
6932906657
25210-27435
Email: press@dramafilmfestival.gr
Πατήστε πάνω στην εικόνα για να κατεβάσετε το Δελτίο Τύπου


Αίθρια Λογοτεχνικά Μεσημέρια Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου 2017
Αίθρια Λογοτεχνικά Μεσημέρια - Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου 2017
Αίθρια Λογοτεχνικά Μεσημέρια - Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου 2017


Χορηγοί - Υποστηρικτές
 





































«Το αφιέρωμα «Mια ευκαιρία για όλους εμάς- Νέοι & Εργασία, Γυναίκες & Εργασία»
υλοποιείται στο Πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού, Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση»
και συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο) και από εθνικούς πόρους.»

Back to content | Back to main menu